Vogelvrij

Drijvende bruidsjurk

Het weer was grillig, toch trok ik erop uit. In het Westerpark was het minder druk – kennelijk bleven mensen liever thuis. Ik passeerde de “drijvende bruidsjurk”, een standbeeld in het water dat ooit aangekocht is door stadsdeel Westerpark. Zoals altijd ving het mijn blik, omdat er ook nu weer een meeuw op was geland die parmantig met hebberige kraaloogjes de vijver overzag.

Innerlijk stil, wandelde ik door luide muziek en langs karretjes waar je met festivalmuntjes eten kon kopen. De zon beloonde aanwezigen rijkelijk. De wind liet zich zien in de talloze blaadjes die opstegen en neerdwarrelden, telkens bewegend in kleine cirkels. Ik was naar buiten gegaan om de geest van Vrijheid te vangen. Maar wat ik ontdekte was de schoonheid van de natuur.

Bevrijdingsfestival Westerpark

Nu ben ik thuis en denk ik: misschien is dat wel echte vrijheid. Schoonheid kunnen ervaren zonder beperkingen. Omdat er niemand is die je erin tegenhoudt, niemand is die je stopt in je bewegingsvrijheid en niemand is die je verbiedt te schrijven over wat je bezighoudt – of verbiedt om te lezen wat anderen schrijven.

Misschien is echte vrijheid wel ontdekken dat je grootste zorg niet overleven is. Dat je angsten slechts relatief zijn en je keuzes elke dag weer zó talrijk dat ze bijna verlammen. Misschien is echte vrijheid wel het besef dat je vrijheid pas volledig kunt bevatten op het moment dat het te laat is om ernaar te handelen. 

Ik denk weer aan de meeuw op de “drijvende bruidsjurk” en vraag me af of die weet dat ze koningin is. Want in onze wereld zijn vogels de enige échte vrijen.

Als ze vrij zijn, dan.

Schaamteloos gelukkig van niets bijzonders

Vandaag is het een en al genieten. Voor ik mijn werkdag in de Oba begon, gunde ik mezelf een kwartier zon. Ik ging op de treden zitten. Die waren vast niet schoon, maar ik las laatst dat in vuil, aarde en stof microbacterien zitten die hetzelfde gelukmakende effect hebben als serotonine.
Misschien kwam het daardoor dat ik het werken nog even besloot uit te stellen.

 

Geluk is schaamteloos scheppen
Het was al bijna lunchtijd toen ik op de bovenste verdieping van de Oba met de flair van een ervaren La Place-eter direct friet bestelde en in de wachttijd schaamteloos zo veel mogelijk salade schepte in het kleinste saladebakje. Toen er wat spruitjes met sambal van de stapel afvielen wist ik dat ik het goed had gedaan.
De frietman paste dezelfde tactiek toe en schepte zo veel mogelijk friet in het kleinste schaaltje. Volgers, ik houd daarvan.
Tijdens het eten ontdekte ik dat de saladejus eigenlijk een perfect sausje was voor over de friet. Met een bol buikje besloot ik de overgebleven mayonaise terug te brengen...

... en toen ontstond er een (niet delenswaardig) gesprek. 
A: Dag. Ik heb deze mayo net bij je gekocht, maar toch niet nodig gehad. Mag ik hem terugbrengen?
B: Nee, dat kan helaas niet.
A: Waarom niet?
B: Ehm... dat kan helaas niet.
A: Huh, hoezo niet?
B: Ehm... heb je de bon nog?
A: Ja (gretig naar portemonnee grijpend - als zzp'er bewaar je altijd bonnen)
B: Ehm... vraag het anders aan mijn collega bij die kassa verderop.
A: Oké.
A: Ik wil graag deze mayo terugbrengen.
C: Oh?
A: Ja, ik heb hem niet nodig gehad en weggooien is zonde.
C: Hm. Heb je de bon nog?
A: Ja, hier.
C: Ik zie dat je het bij mijn collega hebt gekocht, kun je het bij hem terugbrengen?
A: Maar hij zei juist dat ik het aan jou moest vragen.
C: [Maakt een "tjoerie"-geluid. Baant woedend richting collega, onderwijl tegen haar hoofd tikkend om duidelijk te maken wat ze van haar collega vindt]
C: [Snauwend] Waarom stuur je deze mevrouw naar mij?
B: [Stilte]
C: Geef haar direct haar geld terug.
B: [mompelend, overhandigt me de zestig cent]
A: [Vrolijk] Dankjewel!

Geluk is herhalen
Later sta ik weer in de rij. "Hoi, ik kom mijn gratis koffie ophalen. Hierna val ik je niet meer lastig hoor!" [Grote glimlach].

Misschien ben ik irritant als ik vrolijk ben, maar oh wat heb ik vandaag een lol. Genietend van mijn gratis koffie schrijf ik dit blog. Want geluksmomenten, je moet ze herhalen en zo duurzaam mogelijk maken.

Happy tuesday!

De waarheid: het lukt niet iedereen

Vanavond kijk ik naar College Tour. Anouk is te gast en wat raakt ze me. Zelden zie ik iemand zo authentiek voor de camera. Sterker nog, het gebrek aan authenticiteit is vaak de reden dat ik amper nog een televisie aanzet.

Tegen het einde van de uitzending word ik gedwongen om na te denken over iets wat me al langer bezighoudt. Namelijk de vraag waarom de één succesvol is en de ander niet. Een studente vraagt aan Anouk of ze haar beste advies kan geven. Iets waar studenten de rest van hun carrière aan kunnen denken. Twan Huys gaat er gretig op in, nieuwsgierig naar haar antwoord. Maar die blijft uit. 

Anouk: “Sommige mensen zeggen dat als je maar hard genoeg werkt, dat je er dan wel komt. Anderen dat je vooral bij jezelf moet blijven en dat het dan wel goed komt. Iedereen zegt altijd deze dingen. Nu verwacht je zeker van mij dat ik hetzelfde ga zeggen?”

De zaal hangt aan haar lippen. En dan komt het: ze weet niet waarom zij succes had. Misschien was het geluk. Misschien kwam ze de juiste mensen tegen.

Misschien wel omdat jíj die mensen uitkoos?” Oppert Twan Huys, driftig meezoekend naar antwoorden.

“Misschien, ik weet het niet,” zegt Anouk en de zaal hangt nog steeds aan haar lippen. “Ik ken genoeg mensen met veel talent die ontzettend hard werken. En toch hebben zij geen succes.”

Haar antwoord resoneert in mij. Ik merk dat ik gegrepen ben door haar eerlijkheid. Dat had ik net even nodig: geconfronteerd worden met iemand die zich 100% authentiek gedraagt en gewoon spreekt vanuit zichzelf. Want dé waarheid bestaat niet. En dé succesformule ook niet.

Succes hebben: het lukt niet iedereen. Dat mag ook maar eens gezegd worden. En misschien ook: wat succes is bepaal je zelf. Er zijn een hoop mensen die hard werken en hun doel niet bereiken. Er zijn een hoop mensen die een hoop succesformules uitproberen en hun doel niet bereiken.

Ik zeg altijd, als je tien dingen probeert, lukken er meestal wel drie dingen en ben je toch een stap verder gekomen. Dat is denk ik ook zo. Maar je komt niet altijd daar waar je wilde zijn en dan moet je ook kunnen omgaan met die teleurstelling. Dit laatste is misschien ook meteen de reden waarom heel veel mensen het niet proberen of iets opgeven. Begrijpelijk, want het lukt niet iedereen. En misschien is het echte succes wel niet zozeer het najagen ervan, maar leren dankbaar zijn en ontvangen wat er in het Nu op je afkomt.

Als je blij kunt zijn zonder succesvol te zijn is dat onbetaalbaar. Want er zijn een hoop succesvolle mensen niet blij en dit moment is alles wat er is en meer dan je ooit zult krijgen. Het is niet wat Anouk zei en vast niet wat ze bedoelde, maar ik ben dankbaar dat Anouk mij inspireerde tot dit inzicht.

Dankjewel Anouk. Je bent een mooie vrouw. 

Conchita, nu al beroemd en verguisd tegelijk

'Je mag wel gek doen, maar je moet niet raar overkomen.'

[Klik hierboven voor het interview op Amsterdam FM n.a.v. dit blogartikel]

Er zijn mensen die een vrouw met een baard zien, mensen die een travestiet zien en mensen die een man zien die zich kleedt als een vrouw met een baard om een statement te maken. Wereldwijd gaan hulde en verontwaardiging hand in hand. Hulde, want een vrouw met een baard is spraakmakend en dus een goede PR-stunt. Hulde, want alleen al op zang al scoort deze Phoenix hoog. Verontwaardiging, want waarom zou een “freak” meedoen aan het songfestival en winnen. Verontwaardiging, want “die homo’s weer”.  Arie Slob twitterde zelfs dat hij dit jaar niet naar Oostenrijk op vakantie gaat. Naar eigen zeggen gewoon vanwege het verlies, maar volgens anderen omdat hij homo’s hekelt. Wie zal zeggen wat waarheid is? En hoe belangrijk maken we dit zelf? Geloof je in negativiteit of positiviteit?

Bewuste controverse

Zelf zag ik in Conchita een mens, die – PR stunt of niet – misschien wel heel bewust een controverse opriep. Niet zozeer om een specifieke minderheidsgroep aan te spreken, maar om ons te laten zien hoe bekrompen we kunnen zijn in onze denkwijzen.  Met die bekrompenheid moet Conchita in een conservatief land als Oostenrijk veel te maken hebben gehad. Enkele jaren geleden ging de knop om. Conchita creëerde een travestietact en werd bekend met het nummer that is what I am waarin hij zingt dat hij niet anders wil zijn dan wie hij is. En laat dit juiste nu zo moeilijk zijn voor iemand die al dan niet bewust afwijkt van de massa. Uniek zijn, iets waar we allemaal naar verlangen, wordt lang niet altijd gewaardeerd. Je mag wel uniek zijn, je mag wel een talent hebben, maar je mag niet anders zijn. Je mag wel gek doen, maar je moet niet raar overkomen.

Homohaters

Conchita wist drommels goed wat voor reacties zijn deelname aan het songfestival zouden oproepen. Reacties van homohaters en haters van alles wat anders is. En reacties van de mensen die sowieso overal negatief over zijn en alles aangrijpen om hun eigen onvrede te projecteren. Conchita nam dit risico, want winnen betekende meer dan roem. Het betekende dat niet hij, maar een ideaal won: het geloof dat ‘anders’ zijn niets zegt over minderwaardig zijn. Iedereen die zich in zijn leven wel eens minderwaardig heeft gevoeld, kon zich op dat moment identificeren. Conchita noemde in zijn woorden van dank niet het woord homo. Dat was vast geen toeval: This night is dedicated to everyone who believes in a future of peace and freedom.

Respect

En met deze uitspraak wint wat mij betreft niet de persoon, maar de boodschap waar hij voor staat. Congrats, Conchita. Voor jou was winnen belangrijker dan meedoen. Want met jou won de geest van respect: respect voor jezelf om te zijn wie je bent en respect voor de ander die datzelfde recht geniet. Misschien is dat wel waar vrede en vrijheid op neerkomen.

En als die boodschap komt van een man die zich kleedt als vrouw met een baard, dan heb ik daar diepe respect voor.

Een levensmissie, moet dat?

Hoeveel mensen weten op hun 39^e wat hun levensmissie is? Of op hun 29^e? Of 19^e, misschien zelfs al 9^e? Omringd door groene bergen in Oostenrijk, vraag ik mij dit af. Ik zit op het balkon en adem frisse lucht in. Het is laagseizoen dus om mij heen zijn huiseigenaren en hoteleigenaren bezig met opknappen, uitbouwen of onderhoudswerk. In de verte hoor ik een zaag, achter mij geklop, voor mij hoor ik geluiden van ijzer dat wordt geslepen en zo nu en dan rijdt er monter een auto het dorp in.

Ik hoor het je vragen beste lezer. Een levensmissie? Moet dat? Ik ben erg van het ont-moeten, dus je moet helemaal niets. Laat ik dat voorop stellen. En ik geniet echt wel van het geluid van de vogels en het uitzicht op groene naaldbomen. Maar toch wil ik opschrijven wat mijn levensmissie is. Omdat het makkelijker is om keuzes te maken als je dat weet. Je kunt makkelijker nee en ja zeggen tegen iets. Tijd is kostbaar dus kun je het maar beter niet verspillen.

Levensmissie klinkt heel groot. Alsof je de wereld gaat redden of – erger – verlossen. Het klinkt ook wel eng, want het suggereert dat je je ergens aan moet verbinden. Voor vrijheidslievende zielen is dit misschien niet aantrekkelijk. Of je vindt het wel best zo. Levensmissie? Doe niet zo raar, ik heb het al druk zat! Allemaal heel begrijpelijk. Maar ik heb besloten dat ik er één nodig heb. Ik weet ook niet waarom ik dat middenin de frisse berglucht wil vastleggen. Ik had ook een wandeling kunnen gaan maken en heel mindful in het Nu zitten zijn – ook heel waardevol. Maar als ik besluit dat ik iets nodig heb, is er geen houden meer aan. Dan duik ik erin en laat ik me meeslepen. En als je meeslepend van aard bent, is een levensmissie extra handig. Je zou anders zo maar ergens terecht kunnen komen waar het uitzicht niet bevalt, of erger nog, ontdekken dat je vastzit in een leven waar je niet om hebt gevraagd. In ieder geval niet bewust dan.

Help, ik heb een missie!

Laat ik maar direct kleur bekennen. Dit is mijn levensmissie:

Mensen stimuleren hun passies te volgen, hun talenten optimaal te ontwikkelen en ze in dienst te stellen van zichzelf en de wereld om ze heen.

Ik herhaal: ‘van zichzelf en de wereld om ze heen.’ Met andere woorden: practice what you preach. Of: Be the change you wish to see in the world om met de woorden van Ghandi te spreken. 

Ik vind weten wat je levensmissie is, van levensbelang. Misschien wordt dat wel de titel van mijn nieuwe boek: Levensbelang. Want als je weet waar je naartoe gaat, kun je bewegen in de juiste richting. Anders beweeg je maar wat. Zo simpel is het. Ik heb erg veel bewogen, maar niet noodzakelijk in de juiste richting. Ik heb mensen bewogen, maar niet noodzakelijk op de juiste manier. Nu wil ik zo veel mogelijk mensen laten bewegen, zodat zij straks dansend door het leven gaan en hun eigen melodie laten horen op de muziek van hun hart. 

Boekentip: The 7 habits of highly effective people van Stephen Covey.

07/04 Elk boek dat eindigt, begint met het voorjaar

Ondanks de stapel werk die voor me ligt deze week, begin ik de dag met een rustmomentje. Vandaag heb ik me voorgenomen om zo min mogelijk te oordelen en zo veel mogelijk te genieten van de dingen die ik aan het doen ben.

Het is een bijzondere week. Het boek van twee auteurs waaraan ik mee heb gewerkt wordt deze week afgerond. Altijd leuk om klanten aan een nieuw kindje te helpen. Ja, ook jij kunt een boek schrijven! (In dit interview leg ik met andere schrijvers uit waarom iedereen kan schrijven).

En over een paar weken help ik weer een andere boekenklant met het afronden van haar boekkindje. Ook weer heel bijzonder. Beide boeken gaan in meer of mindere mate over coaching en persoonlijk leiderschap. Het zijn thema’s die de afgelopen twee jaar centraal stonden in mijn leven. 

Het vereiste gezamenlijk leiderschap om deze twee boeken goed af te ronden. En met het afronden van deze boeken, rond ik zelf ook iets af. Een fase waarin ik veel mensen mocht bijstaan met een boek in de rol van (co)schrijver of (eind)redacteur. In mijn nieuwe rol help ik mensen nog wel met hun verhaal, maar dan op een andere manier. Via individuele schrijfcoaching (koop een strippenkaart!), workshops of presentatiecoaching. En als spreker en organisator van inspiratiesessies help ik ondernemers bij het (her)vinden van hun verhaal (zie agenda op de website van Fabel). 

Dat de nieuwe fase in mijn leven samenvalt met een voorjaar dat zonniger is dan ooit, is iets om dankbaar voor te zijn. Het versterkt mijn energie. Maar eerlijk is eerlijk: de dankbaarheidsflow waar ik in zit sinds de boekpublicatie van 100 dagen dankbaarheid, komt en gaat. Vorige week was ik bijvoorbeeld erg onrustig en moest ik hard werken aan de motivatie om gewoon te werken (het voorjaar kriebelt te erg!). Actief blijven oefenen met "dankbaar zijn" is dan ook waar ik me op richten zal. Dus begin ik weer vanouds elke dag met een positieve intentie en probeer ik de dag te eindigen met iets waar ik van geniet. Ik weet dat het in sommige situaties erg moeilijk is om dit te blijven doen. Toch durf ik te stellen dat ondanks dat er veel in ons leven beter kan, er verschrikkelijk veel goeds is om dankbaar voor te zijn. Richt je aandacht daarop, en ik verzeker je dat alles waar je dankbaar voor bent meer wordt!  

Voor alle schrijvers en niet-schrijvers geldt: elk boek dat eindigt, begint met het voorjaar. 

GR14: Bashers winnen, idealisten verliezen

Treurig ben ik, als mij het nieuws bereikt dat wethouder Pieter Hilhorst opstapt. De idealist verdwijnt uit de politiek. Mijn hele kiezende leven lang heb ik het vreemd gevonden dat het heersende gedachtegoed was dat je voor jezelf kiest. Ik heb nooit voor mezelf gekozen. Niet voor parkeervergunningen, meer persoonlijk belastingvoordeel of gekozen voor – kots –minder bevolkingsgroepen die je buurman zijn. Ik heb altijd gekozen voor wat ik dacht dat het beste was voor ons allemaal. Dat leek mij zeer vanzelfsprekend. Meteen dat Pieter Hilhorst zijn intrede deed bij PvdA werd ik dus lid. Omdat ik hem ken als een van de meest idealistische personen van Amsterdam. Dat heb ik opnieuw kunnen concluderen toen ik als schrijver in het kader van research doen een dag met hem meeliep. Ik zag wat hij vanuit zijn functie allemaal aan het doen was om zaken als jeugdzorg en onderwijs te verbeteren. Dingen die ik ontzettend belangrijk vind voor de samenleving. Hij sprak echt met iedereen en wilde doordringen tot de kern van problemen om direct met creatieve oplossingen te komen. Dat is wat ik zag en daar werd ik blij van. Daarmee verdiende hij dubbel en dwars mijn stem. Met lede ogen zag ik dus de afgelopen maanden de bashcampagne aan over zaken waar hij misschien wel verantwoordelijk voor was, maar niet schuldig aan was. De erfenis van een voorganger die iets had laten liggen. Weinig hoorde je nog over het goede wat Hilhorst deed, terwijl dat ook gewoon doorging. Maar hoge bomen vangen veel wind en idealisten met een goed hart aarden slecht in de politiek, waar meestal niet-idealisten de dienst uitmaken. Mensen geloven liever het slechte verhaal. En slechte verhalen zijn er genoeg. Loze beloftes om stemmen binnen te halen voor macht wat vervolgens misbruikt wordt in plaats van ten dienst van een ideaal wordt gesteld. Maar ja, daar blijven al die mensen over die de samenleving niet zo boeiend vinden. Die eigenlijk alleen zichzelf boeiend vinden en dus op basis daarvan kiezen. Misschien zijn we nog niet klaar voor idealisten. Het goede verhaal. Misschien krijgt het volk de leider dat het verdiend.

29/12 Een jaar dromen aanraken en beleven

Op de valreep van het jaar kunnen er mooie dingen gebeuren. Zo rondde ik 100 dagen dankbaarheid, dagboek van een zzp'er in crisistijd af dat ik in 100 dagen schreef. Nog mooier: ik mag het 9 januari presenteren aan een groep Rotterdamse ondernemers tijdens een nieuwjaarsborrel. Ze krijgen een mini-workshop van mij cadeau over hoe je jezelf met verhalen onvoorwaardelijk kunt verbinden met je doelgroep. Ik zoek nog een Amsterdamse groep voor de Amsterdamse lancering (hint, hint)!

Maar er gebeurde ook nog iets anders wat mooi is. Ik werd geïnterviewd voor De Reis van de Heldin, een papieren en digitale gids voor vrouwelijke creatieve professionals, die met hun passie hun geld verdienen. Hierna werd ik uitgenodigd voor een boekpresentatie die eens een keer niet standaard was. Excusez moi maar de meeste boekpresentaties volgen allemaal hetzelfde principe. Dus toen ik naar De reis van de Heldin Amsterdam ging, verwachtte ik hetzelfde. Een welkomstdrankje, een praatje, een overhandiging van het eerste exemplaar en een koopmogelijkheid.

Niets van dit alles klopte. Het was geen welkomstdrankje maar een meervoud hiervan, gecombineerd met hapjes in overvloed die prachtig waren opgemaakt. Het "praatje" - gehouden door Peter de Kuster - was gebaseerd op een verzameling prikkelende en herkenbare quotes van de andere "heldinnen" die waren geïnterviewd. Hierna mochten drie van hen een inspirerende speech geven. Uit de losse pols, want hiervan waren ze zelf niet op de hoogte. Prachtig verrassingseffect. En alle aanwezigen kregen het boek cadeau.

De sprekers waren allemaal op hun eigen unieke manier geweldig, maar een specifieke speech bleef wat nadrukkelijker hangen. De speech van Danielle Steijn van Steijns House of Happines. Zij wil mensen laten stralen en inspireren om hun droom te leven en doet dat wel op een heel bijzondere manier: door ze via verschillende soorten thee de juiste ingrediënten te geven die ze nodig hebben om optimaal in hun kracht te staan. Steijn raakt mensen met een onuitputtelijke energie, ontwapenende authenticiteit en een bron van woordcreativiteit. De spontane applausjes na diverse uitspraken die ze deed, bewezen dat ik niet de enige was in het publiek die er zo over dacht.

"Als je gaat staan voor wie je bent, is dat ook meteen een aantrekkingskracht voor anderen," zei ze onder meer. En zo is dat. Ik wens haar en alle anderen die hun dromen nastreven voor 2014 de knallende successen die ze verdienen.

De allerbeste wensen voor 2014. Een jaar waarin ik hoop dat je de dromen die je hebt niet alleen mag aanraken, maar ook mag beleven.

Mijn bucket list voor 2013 is behoorlijk afgevinkt en hiervoor ben ik dankbaar. Voor 2014 maak ik vol verwachting een nieuwe.

Interview in De Reis van de Heldin december 2013

17/11 Werken pick-up lines?

Sinterklaas, wie kent hem niet?

Soms zijn het hele normale dingen waar je je ineens over kunt verwonderen.

Afgelopen nacht ging ik met wat stapvriendinnen van vroeger op stap. Het begon met een drankje in Palladium. Als dertigers tussen minderjarige tieners aanschouwden we het toneel. Hoofden en ogen die als tennisballen van links naar rechts gaan. Lichamen die elkaar net wel of net niet raken tijdens het dansen. De ruimte was doordrenkt van lust.

We voelden ons even alsof we waren gedropt in een jungle waar de jacht was geopend. En als je geen vrijgezel meer bent, jonge moeder (twee van de drie) of stokoud (iedereen die een generatie langer meegaat) vind je dat helemaal niet erg. Voyeurisme is het beschaafde alternatief op zo’n avond.

Slechte pick-up lines

In Club NL werd later het hoogtepunt van verwondering bereikt. Niet omdat ik merkte dat mijn voeten en hakken nog steeds niet samengaan met mijn dansstijl en dat alcohol dit niet verhelpt. Maar omdat er in slechts één uur tijd wel vijf slechte pick-up lines naar mijn hoofd werden geslingerd. Ik heb ze maar even op een rijtje gezet:

1. Mijn vriend daar heeft liefdesverdriet, kun je hem adviseren?

2. Mijn broer is vrijgezel, mag ik je aan hem voorstellen?

3. Hij daar was plan B (wijzend naar zijn vriend die me al een paar keer had aangesproken). Maar ik ben plan A.

4. Is zij je moeder of je vriendin?

5. (Als ik aan het whatsappen ben met iemand) Vind je het erg als ik naast je kom zitten, je telefoon heeft hier toch geen bereik?

Glimlach

Zo vaak ga ik niet meer uit, maar na zo’n avond vraag ik me het toch af. Zijn pick-up lines altijd zo slecht geweest? Werken ze überhaupt? Waarom zou je ze trouwens gebruiken? Met het gevaar om op mijn 38^e al voor zeurende oma te worden uitgemaakt, heb ik een bescheiden suggestie voor iedereen die het wat subtieler aan wil pakken.

Dit is mijn suggestie: vergeet die pick-up line. Als je iemand ziet die je leuk vindt, maak dan oogcontact en glimlach. Zo makkelijk kan het zijn! 

22/10 Piet niet zwart vanwege het roet

Ik heb mezelf nooit als zwart of wit beschouwd. Maar nu de discussie oplaait met betrekking tot Zwarte Piet, begrijp ik dat mensen mij in ieder geval niet wit vinden. Dagelijks krijg ik de vraag: “Wat vind jíj nu van Zwarte Piet, vind jij het ook beledigend voor zwarte mensen?”

Er zitten zes bloedlijnen in mij en nu moet ik ineens een standpunt innemen voor dat deel van mijn bloed dat zwart is. Ik heb altijd moeite gehad met het woord zwart. Dat vind ik een raar woord. Sowieso weet ik niet hoe ik “zwarte mensen”moet noemen. Ik ben altijd bang dat het beledigend overkomt. En dat terwijl anderen mij geregeld als zwart persoon zien!

Vroeger toen ik klein was, heb ik een paar keer Sinterklaas gevierd. Ik sta zelfs op de foto met Sinterklaas. Verlegen zit ik als meisje van vijf jaar op zijn schoot. Sinterklaas vond ik maar eng. Niet zozeer omdat hij wit was, maar omdat hij autoritair overkwam. En autoriteit, daar heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds een hekel aan.

Sinterklaas werd bij ons thuis na een paar keer al niet meer gevierd, omdat mijn vader in Suriname geboren is en op gegeven moment besloot dat het discriminerend was dat er Zwarte Pieten bij betrokken waren. Voor een kind is het natuurlijk altijd sneu als het ineens geen Sinterklaas meer mag vieren terwijl je klasgenootjes dat wel doen. Natuurlijk vond ik het flauw. En ik was vast verdrietig.

Aan de andere kant, moet iedereen niet voor zichzelf bepalen wat hij van Zwarte Piet vindt? Wij gingen uiteindelijk in plaats van Sinterklaas gewoon aan kerst doen. De cadeaus schoven een paar weken op. Daar wen je ook wel weer aan. Ik heb er in ieder geval geen trauma aan overgehouden. Sinterklaas verdween uit mijn actieve geheugen.

Tot hij een paar jaar geleden weer opdook. Dat kwam eigenlijk omdat een van mijn vrienden in het buitenland mij erop wees dat het heel raar is dat wij een feest vieren met een duidelijk zwarte knecht. ‘Dat is toch racistisch?’ werd op verwijtende toon gezegd. Zo had ik er eigenlijk zelf nooit over nagedacht, maar mijn vader natuurlijk wel. Nieuwsgierig begon ik op internet een speurtocht. Tot mijn verbazing vond ik zelfs buitenlandse scripties over het onderwerp.

We zijn nu jaren verder en ik verzeker je dit: in het buitenland leeft het debat over ons Sinterklaasfeest al veel langer dan velen van ons vermoeden. Daarom was ik niet verrast toen ik vernam dat de VN een onderzoek gingen instellen. Dat vinden wij heel vreemd, maar wij wonen in dit land en weten niet beter.

Piet is zwart omdat hij door de schoorsteen gaat, zeggen we altijd. Maar dat verklaart niet de dik gemaakte lippen, de grote oorbellen en het accent dat vele Pieten maar wat graag gebruiken als ze snoep rondstrooien. Kom op mensen. Piet is natuurlijk niet zwart omdat hij door de schoorsteen gaat. Dat hebben we onszelf verteld omdat we ergens natuurlijk zelf ook wel voelden dat Zwarte Piet wel verdomd veel gelijkenis toonde met zwarte mensen. En als die Piet dan ook nog de knecht van een blanke genoemd wordt…

Persoonlijk zal het mij een worst wezen of het Sinterklaasfeest nu wel of niet wordt afgeschaft. Maar ik vind wel dat iedereen het recht heeft om daar zijn eigen mening over te vormen. Door de globalisering was het denk ik slechts een kwestie van tijd dat deze discussie een keer tot op het niveau van de VN gevoerd zou worden.

En dat premier Rutte het afdoet als “Piet is nu eenmaal zwart”, is natuurlijk een uitspraak waar niemand iets mee kan. Moeten we het feest afschaffen? Van mij hoeft het niet. Moeten we het feest aanpassen? Misschien een goed idee voor de groep die zich gekwetst voelt. Kinderen komen daar echt wel overheen.

Laten we in ieder geval respect hebben voor iedereen die er wél een mening over heeft. De discussie over Zwarte Piet is niet zwart-wit. En je kunt het niet afdoen met: stel je niet zo aan. Gevoelens zijn er nu eenmaal. Die gaan niet zomaar weg en al helemaal niet als ze niet erkend worden. Dan worden die gevoelens alleen maar erger. En dat is het volgens mij niet waard.

Misschien is Sinterklaas ook wel niet meer van deze tijd. Dan gaan we lekker met zijn allen kerst vieren. Scheelt weer een hoop centjes. Hoewel dat misschien voor de economie op dit moment niet de beste keuze is.

Dit blog werd ook geplaatst op Joop.nl http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/23506_de_discussie_over_zwarte_piet_is_niet_zwart_wit/

8/09 Schrijfziek? Start een nieuw boek!

Manuscripta met Oscar Bulthuis

Een week geleden stond ik op Manuscripta, waar ik een stand deelde met uitgever Het Boekenschap, auteur/coach Oscar Bulthuis en thrillerauteur Martyn van Beek. Het was dit jaar een andere Manuscripta dan anders, omdat het onderdeel was van de Uitmarkt. Hoewel ik minder Schemervluchten verkocht dan ik had gehoopt, ben ik toch tevreden. We hadden redelijk mooi weer, de mensen waren vriendelijk en nieuwsgierig en ik heb weer wat nieuwe contacten gemaakt in de uitgeef- en schrijfwereld.

Manuscripta is vooral leuk omdat je als schrijver je (toekomstige) lezers live kunt ontmoeten. Dit levert soms verrassende gesprekken op, als ze ineens erachter komen dat jij de schrijver van een boek bent dat ze in handen hebben. Op de stand had ik ook mijn nieuwste manuscript ter inzage gelegd (tot zo ver het af was). Resultaat: maar liefst twintig proeflezers buigen zich over mijn half volwassen kindje, de psychologische thriller die ik over drie maanden af wil hebben. Vandaag stuurde ik hem uit en ik vind het erg spannend.

Eerlijk is eerlijk, ik zie Manuscripta liever in grootse vorm terug op het Westergasterrein waar ik me vroeger als Alice in Wonderland voelde en van hal tot hal trok om lezingen bij te wonen, schrijvers te spreken of nieuwe boeken te ontdekken. Toch heb ik ook dit jaar genoten. Belangrijker nog: het heeft me opnieuw geïnspireerd. Ik had al een tijdje een idee voor een non-fictie boek. Dankzij De 99 leukste 5 minuutjes (cadeautip!) van Oscar Bulthuis, kwam ik op het idee voor de definitieve vorm ervan. Ik ga het in 100 dagen schrijven! Het boek krijgt de titel: 100 dagen dankbaarheid, met als subtitel Dagboek van een zzp’er in crisistijd. Het wordt een (columnachtig) dagboek met een knipoog, dat goed inzicht geeft in het leven van een zzp’er die in tijden van crisis het hoofd boven water probeert te houden. Een boek dat beschouwd mag worden als tegenreactie op de crisis, door vooral ook stil te staan bij waar we dankbaar voor mogen zijn. Maar ook een eerlijk boek dat de pijnlijke nadelen van zzp’erschap zichtbaar maakt en populaire leuzen over hoe je rijk kunt worden op de schop neemt.

Mijn streven is om naast dit boek ook mijn pschologische thriller over 100 dagen af te hebben. Met een strak schrijfplan heb ik er alle vertrouwen in dat dit goedkomt. Overigens zijn er al 4 dagen geschreven, dus heb ik nog maar 96 dagen te gaan. De komende tijd is het schrijfvirus dus in alle hevigheid losgebarsten. 

06/08 Niet reizen, maar schrijven

Omhuld door duisternis in de bergen in Zwitserland. Een merkwaardig contrast met vanmiddag, toen we nog met zijn allen in de tuin aan het barbecueën waren en de hitte niet alleen van de gegrilde delicatessen afkwam. Onweer ontneemt ons het zicht op de bergen, en daarmee de lust voor het schrijven. Met enige trots sluit ik de dag af, want ik passeerde toch de 35.000 woorden vandaag.

De frustratie dat het boek nog steeds niet af is, heb ik losgelaten. Ik weet namelijk dat zolang ik eraan blijf werken, het ooit afkomt. De helft van het schrijven is discipline. De andere helft is vertrouwen. Als je een idee lang genoeg de kans geeft, komt daar altijd iets uit. Bijschaven, herstructureren, plotmijmeren en natuurlijk genieten.

Een paar dagen geleden was ik in Saint-Tropez en Cannes en daarna in Monte Carlo. De miljoenenjachten, Ferrari's en kastelen van villa's schreeuwden het naar me uit: kijk ons stralen! Wie ben jij? Maar ik liet me niet intimideren en bedacht een nieuwe mantra:

Niet ik wou, maar ik ben. Niet morgen, maar nu. Niet ik wens, maar ik heb. Niet ik oordeel, maar ik waardeer. Niet ik haat, maar ik verbind.

Mijn vakantie bracht mij tot nu toe prachtige uitzichten in Frankrijk, Spanje, Monaco, Italië en Zwitsterland. De mooiste plekjes bezochten we. Maar de meest bijzondere plaats is misschien wel de wereld van fantasie, die zich keer op keer aan mij openbaart als ik het witte papier betreed. Daar kunnen geen miljoenenjachten tegenop, ook al zou ik er best een willen bezitten.

Niet ik reis, maar ik schrijf.

Female Leadership Journey: van Catharsis naar Zen

Rijst eten van velden waar we op uitkijken

De Female Leadership Journey is voorbij. Een gevoel van catharsis overheerst. Terug in Nederland werd ik direct weer het dagelijks leven ingetrokken. 24 uur geleden had ik nog uitzicht op bananenbomen en rijstvelden. Nu vormde het geluid van trams, toeters, gelach en gevloek in het verkeer in Amsterdam opnieuw het decor van mijn leven. Thuis achter mijn computer wachtten honderden mails die om antwoord vroegen en een paar offerteaanvragen. Daarnaast een grote bos rode rozen, een 'welkom terug'-gebaar van mijn vriend. Overdag dag vulde ik met een verjaardagslunch met een vriendin en souvenirs langsbrengen bij moeder en zus. En alsof het nooit anders was geweest stond ik ’s avonds alweer in de supermarktrij bij de appie en was ik iets later weer aan het koken achter mijn vertrouwde gasfornuis.

Maar de Female Leadership Journey is nog niet voorbij. Diep van binnen heb ik nog steeds dat Zen-gevoel,

Yoga doen in tempelcomplex Borobudur

veroorzaakt door tien dagen yoga en de verbinding die ik tijdens oefeningen gemaakt heb met de elf andere vrouwen met wie ik op reis ging. We hebben zoveel gedaan en te verwerken gehad, dat ik nog steeds bezig ben om alles een plekje te geven. Het persoonlijke leiderschapsprogramma heette: “De Kracht van de ontmoeting”. Dat bleek een understatement. Vooraf had ik nooit kunnen bedenken hoe krachtig die ontmoetingen zouden zijn: met mezelf door workshops, met de vrouwen waarmee ik op reis was en met de mensen in – en betrokken bij – het microkredietproject. Het was een vol programma en de enige manier om hem te beleven was door me er volop aan over te geven. Mijn dagelijkse gehechtheid aan controle en planning gooide ik overboord.

En omdat ik 100% uit mijn comfortzone was, ervoer ik in Indonesië iets heel bijzonders: de innerlijke oordeelmachine stond bijna volledig uit. Het is ongelooflijk hoeveel rust er over je heen komt als je niet constant een criticus in je hoofd hebt schreeuwen. Je kunt dan bijvoorbeeld vogelkooien schoonmaken in het Wildlife Rescue Centre terwijl er een roofvogel boven je hoofd langs vliegt en muggen zich tegoed doen aan dat streepje huid tussen je truitje en joggingbroek. Dat stukje huid dat net vrijkomt als je je buigt om iets van de vloer te vegen. 

In dorpscommunity

De komende tijd zal de reis zich in mij nog voortzetten, want wat er in gang is gezet wil doorbewegen en die energie krijgt de ruimte. Ik zal niet vergeten hoe het was om in een arme dorpscommunity contact te maken met mensen zonder dat we elkaar konden verstaan. Of het beeld kwijtraken van emotionele, huilende vrouwen uit het dorp die ons uitzwaaiden. Ik zal terugdenken aan gezinnen waarbinnen iedereen zijn plek weet, zijn eigen dagritme kent, zijn eigen taken uitvoert en tradities respecteert. Gezinnen die berusting uitstralen, ruimte maken voor plezier en waarbinnen elk gezinslid de glimlach als basisprincipe hanteert.

Over persoonlijk leiderschap ben ik tijdens de reis verschillende dingen te weten gekomen. Ik kan er een boek over schrijven. Maar eerst wil ik nog even genieten van die basis die verstevigd is. Van de liefde die ik ervoer in mezelf en die ik mocht ontvangen van anderen. Van de kracht van de ontmoeting.  

Persoonlijk leiderschap is altijd al in iedereen aanwezig, maar soms is het nodig de controle kwijt te raken

om er weer bij te kunnen. Ik dank Microkrediet voor Moeders, de coaches Anita Tamming en Anne van de Vegte voor hun bijdrage en Angelique Timmer van  Microkrediet voor Moeders voor de geweldige inspirerende rol die zij vervult. Primakassie, ofwel, ontzettend bedankt op zijn Indonesisch.

In het najaar vertrekt er een nieuwe reis naar Sri Lanka, en ik wens nieuwe deelnemers daar dezelfde beleving toe - maar dan op hun eigen manier. Voorlopig duurt die van mij nog even voort.

To be continued en namasté! 

11/05 De nacht dat ik een mijlpaal bereikte

Gisterennacht liep ik mee in De nacht van de vluchteling. Die wordt jaarlijks georganiseerd om de ontberingen die veel vluchtelingen meemaken onder de aandacht te brengen. Maar het is ook een persoonlijke uitdaging.

Zo zoekt elke deelnemer vooraf sponsors. Het geld van de sponsors kwam dit jaar ten goede aan de ontmijning van Zuid-Soedan, zodat ouders en kinderen er een veilig bestaan kunnen opbouwen. Met € 250 kan er al een gebied van 150 kilometer mijn-vrij gemaakt worden. Met de € 300 die ik ophaalde, heb ik dus zo’n 180 kilometer mijn-vrij gemaakt. Dat gaf een goed gevoel. Het totale bedrag van het team waar ik in zat (van Joop.nl) bedraagt zelfs €3.337,50! Doneren mag overigens nog steeds.

De nacht was erg zwaar. Door een probleem aan mijn voeten heb ik nooit lange wandeltochten gemaakt. Ik herinner me dat ik op mijn 25^e nauwelijks een half uur zonder pijn kon lopen. Door een tijd speciale voetzolen te dragen, werd dit opgelost. Maar nog steeds gaat lang lopen of lang op mijn benen staan gepaard met pijn. Ik wist dus niet of ik de 40 kilometer zou halen.

Rond de 30 kilometer had ik het zo zwaar dat de tranen over mijn wangen liepen van de pijn. Ik strompelde op 33 kilometer een rustpunt binnen waar ik mijn voeten liet insmeren met speciale crème. “Waarom is die 40 kilometer zo belangrijk voor je?” vroeg de verpleegster met een blik die verraadde ze er niets van snapte. “Ik heb zojuist 33 kilometer gelopen. Dat is al 20 kilometer meer dan ik ooit in mijn leven gelopen heb. Nu zal ik hem uitlopen ook!” antwoordde ik.

Wat ik er niet bij vertelde is dat ik het mezelf ontzettend gunde. Dat het een persoonlijke mijlpaal was waar ik de rest van mijn leven aan terug zou denken. En dat als je op 33 kilometer zit, de punt of no return ruimschoots is gepasseerd. Bovendien: als je een vluchteling bent onderga je nog veel ergere ontberingen.

Voorzichtig zette ik na tien minuten pauze weer mijn eerste pasjes. Een rollator zou me niet misstaan hebben. Mijn teamgenoten keken me medelijdend aan. Een van hen, Gijsbregt, vroeg of ik anders een ibuprofen wilde innemen. Het bleek een briljant idee. De laatste 7 kilometer liep ik weliswaar met pijn, maar door de pijnstillers was die dragelijk. Ik liep harder dan de 33 kilometer daarvoor en had bij de laatste 3 kilometer zelfs een brede glimlach op mijn bleke gezicht.

De combinatie van wilskracht, verlangen en pijnstillers bracht mij over de eindstreep.

Ik heb het gehaald.